Elbrus, czyli europejska Mekka Freeride'u

Skład: Radziu, Tost, Bartas i Kuba a.k.a Perełka
Trasa: Szczecin - Kraków - Kijów - Harkov - Mineralne Wody - Terskol - Mineralne Wody - Moskwa - Mińsk - Warszawa - Szczecin
Termin wyjazdu:  20 kwiecień - 5 maj 2007

Panorama Kaukazu, widok z Elbrusa

    Podróż zaczęliśmy z końca Polski. Wsiadamy z Tostem w Szczecinie do pociągu. Kierunek Kraków. To pierwszy etap podróży. Na tym odcinku nawet nie myśleliśmy o tym ile czasu nam zostało. W zasadzie pierwsze 10 godzin to tylko dojazd na dworzec, z którego rozpocznie się właściwa część podróży. Czas szybko zleciał i nim się obejrzeliśmy już dojechaliśmy. Korzystając z tego, że jesteśmy w Krakowie umówiliśmy się z naszą dobrą koleżanką Eweliną.

    W Kraku poznajemy także pozostałą część ekipy - Bartasa i Kubę. Trochę dziwnie wyszło, bo planując wyjazd chętnych było co nie miara, ale stopniowo wszyscy się powykruszali i zostaliśmy tylko ja i Remik. Wyjazd znalazł się pod wielkim znakiem zapytania, ale z pomocą pojawił się Internet. Całkowicie przypadkowo poznaliśmy trzeciego zapalonego snowboardziste Bartasa, a także narciarza Kubę, który szybko został mianowany "Perełką wyjazdu", ale o tym później :). Akurat mieliśmy godzinę aby zdążyć na pociąg do Kijowa, więc zasiedliśmy sobie w Galerii Krakowskiej na browarku. Wszyscy bardzo pozytywnie nastawieni  wsiedliśmy do ukraińskiego "pojezdu" z miejscami sypialnymi. Nastąpiła szybka integracja, browarki poszły w ruch do tego stopnia, że podczas kontroli granicznej chyba z pięć razy musieliśmy poprawiać ukraińskie "karteczku imigracyjne", bo ciągle coś celnikom nie pasowało. Jakimś cudem wpisując losowe odpowiedzi na zadane po ukraińsku pytania podołaliśmy - jesteśmy na Ukrainie.

Klimatyczny Kijów

    Ostro melanżując następnego dnia dotarliśmy do Kijowa, gdzie pojawił się problem jak by tu kupić bilet na dalszą część podróży. Bardzo uczynne okazały się lokalne kijowskie dziewczęta, które we wszystkim nam pomogły :). Mamy bilet do Harkova, miasta które można uznać za półmetek podróży. Idealnie się złożyło, bo mieliśmy jeszcze kilka godzin do pociągu więc szybko zostawiliśmy bagaże i wyruszyliśmy na podbój stolicy Ukrainy. Na dworcu

Dwie Natasze poznane w Centrum Kijowa :)

Docieramy na Kaukaz

Dwa wierzchołki Elbrusa (5621m i 5642m )

    Nie tylko w tym, ale i każdym innym pociągu poznawaliśmy ciekawych ludzi, warto dodać, że ze znaczną częścią z nich piliśmy :). W Harkowie zwiał nam pociąg do Rostowa, ale jakimś fartem okazało się że jest inny, w dodatku bezpośredni do Mineralnych Wód. Szybkie bistro, lokalna zupa no i w drogę. Trafiliśmy chyba do najlepszego wagonu. Sprzedawczyni, u której kupowaliśmy piwo, spytana czy ma otwieracz powiedziała "A wy odkryć neumiete?" po czym otworzyła nam bronxa o kant swojego przenośnego stolika :). W przedziale jechaliśmy z parką, ich córka Alexia potrafiła kciukiem dotknąć ręki i wygiąć palce o 180 stopni do tyłu :). Ale i tak najlepsze było to jak Perełka przegrał koszulkę w zakładzie z dwiema panienkami o to ile mają lat :)). Piliśmy, bawiliśmy się, gadaliśmy, kupowaliśmy żarcie u babuszek na stacjach. Dzięki takiemu klimatowi, doba w pociągu minęła szybciej niż półgodzinny przejazd miejskim autobusem, gdzie wszyscy patrzą za okno i nikt nic nie mówi ;)

    Dotarliśmy do Mineralnych Wód. Zimno, pada deszcz i ciemno, bo jest wcześnie rano. Od razu dopadła nas mafia przewozowa, ale stwierdziliśmy, że trzeba się najpierw ogarnąć, coś zjeść, zamienić dolce na ruble i wtedy pomyślimy się co dalej :). Na dworcu jest kilku milicjantów, wyraźnie szukających pretekstu do łapówki, na szczęście jak przyczepili się do nas, skończyło się tylko na wpisaniu do czegoś na wzór dworcowej Księgi Gości :). W Mineralnych Wodach ze znalezionych kilku banków, tylko jeden akceptuje zużyte lub stare dolki, których nie za wiele, ale niestety trochę mamy. Śmieszne są wejścia do niektórych kantorów, gdzie na hasło "dolery" otwierane są drzwi i wchodzi się do malutkiego zamkniętego pomieszczenia do obsługi indywidualnej :). Próbując wynegocjować korzystniejsze warunki wymiany starych banknotów, usłyszeliśmy tylko "Netargowat, to je bank".

Nasza hopa na Czegiecie

    Niestety była już pora popołudniowa, więc pierwszego dnia sobie nie pojeździmy. Wzięliśmy zasłużony po przeszło 3 dniach prysznic i wybraliśmy się na spacer do Azau odległego o jakies 40 minut na pieszo. Po drodze natrafiliśmy na stare radzieckie działa którymi dało się sterować i regulować kąt lufy :). Pod wyciągami spotkaliśmy Felipe z Belgii, trochę z nim pogadaliśmy o warunkach śniegowych, powiedział, że ma ze sobą narty, ale głównie zależy mu na zdobyciu Elbrusa. Do drugiej połowy kwietnia tego roku ze względu na trudne warunki atmosferyczne, nikomu jeszcze się nie udało wejść na szczyt, ale już w najbliższych dniach zapowiadano poprawę pogody. Podczas naszego spaceru wszyscy czuliśmy się dość dziwnie, lekki ból z tyłu głowy - pierwsze objawy przebywania trochę dłużej na wysokości powyżej 2000m. W mieszkaniu bujało prawie tak jak na statku. Zdejmując buty przewróciłem się na łóżko :). Może to po części efekt zmęczenia po długiej podróży, ale wydało się to nam dość dziwne. Następnego dnia było już OK.

Snowboard na Elbrusie

    Wtorek, pierwszy dzień jazdy. Mieliśmy co prawda zająć się dziś registracją, ale zamiast tego wsiedliśmy w taksówkę do Azau i wylądowaliśmy tuż u podnóża Elbrusa. Popełniliśmy pierwszy błąd, zamiast wsiąść do starej zdezelowanej kolejki pokusiliśmy się na nowopowstałą gondolkę. Okazało się, że 10 zjazdów to koszt 1000 rubli, a do tego wjeżdża ona zaledwie na wysokość 3000m.

Heli na bezchmurnym niebie

    Pierwszy udany dzień mamy za sobą. Pogoda taka niewinna (mgła), więc zamiast użyć filtru UV zastosowałem zwykły krem ochronny. Efekcie po zaledwie paru godzinach jazdy hardcore'owo spiekłem twarz - nikomu tego nie polecam, przez parę dni nie da się jej dotknąć i ogólnie straszne z tym były problemy. Tak więc jak powtarza mama "Zawsze smaruj twarz kremem z filtrem, synku", przynajmniej w górach powyżej 3000m ;). Wieczorem dotarliśmy na jedyną imprezę w okolicy w hotelu Czegiet. Potem chodziliśmy już tam codziennie :). Klimat jak w stołówce zakładowej, ale jak przybędzie trochę ludzi, pojawi się mooza a nad barem filmiki snowboardowe to przeistacza się to w naprawde nietypową, całkiem przyzwoitą bibę, gdzie ponad połowa to ludzie wkręceni w klimat snowboardowy. Nam zdecydowanie przypadło do gustu :)

Na Czegiecie z przewodniczką Lisą. W tle Elbrus

    Dużo bardziej z konieczności niż z ochoty, następnego dnia musieliśmy się wybrać do OVIRu, czyli posterunku meldunkowego. Jest to standardowa procedura dla wszystkich cudzoziemców wjeżdżających do Rosji i ma się na to 3 dni od momentu przyjazdu. Wynegocjowaliśmy cenę 800 RUB za transport do Turnauz (najbliższy OVIR). Typowy krajobraz w tej mieścince to wielki rozpadający się blok i piękne szczyty w tle. Cała procedura trochę trwa, ale przebiega sprawnie i za 220 RUB mamy 4 osoby zarejestrowane. Można wracać na stok, tym razem na sąsiednią górkę - Czegiet. Tego dnia niestety za dużo się nie najeździliśmy, a że pogoda była idealna to zmontowaliśmy hopę trochę powyżej górnej stacji na świeżym puchu (GPS Perełki wskazał 3096m). Tost dostąpił zaszczytu rozdziewiczenia, potem wszyscy skakaliśmy dowoli i lądowaliśmy w mięciutkim puchu. Perełka, nasz narciarzyk, podczas jednego lotu tak poszybował, że wybił sobie bark, który potem nastawiał na imprezie :). W międzyczasie usłyszeliśmy dwa bardzo głośne huki, początkowo brzmiące jak samolot odrzutowy, okazało się że to lawiny na sąsiedniej górze. Widoczność się zepsuła do tego stopnia, że ostatni zjazd zajął nam około godziny. W dolnej części trasy nic nie było widać, żadnych śladów i tylko walkie-takie uchroniło nas przed zgubieniem się. Jakoś dotarliśmy - prosto do baru na soljankę, najlepszą zupę jaką można sobie wyobrazić ;).

    Kolejne dwa dni, czwartek i piątek trafiła nam się idealna pogoda. Dużo zjazdów poza trasami, śmigaliśmy różnego rodzaju żlebikami i niedostępnymi miejscami widocznymi tylko z wyciągu. Wspaniały krajobraz z Elbrusem i okolicznymi górami w tle. Jeździliśmy cały dzień non-stop, nieodłącznie z idealną widocznością i bardzo dobrymi warunkami na freeride. Wróciliśmy totalnie wykończeni, ale nie stało to na przeszkodzie, aby coś wypić, pograć w pokera i uderzyć na imprezę. Następnego poranka umówiliśmy się na freeride z Lisą - niemiecką przewodniczką zza ściany.

Freeride z bajki przez wielkie F

    W piątek rano nie wiedziałem jeszcze, że ten dzień przejdzie do historii. Cieżko było wstać, ale w końcu się zebraliśmy i pojechaliśmy z Lisą na Czegiet pod wyciąg. Zrobiła nam szybki kursik lawinowy, zasady podjeżdżania

Najlepszy freeride w Europie

    Zasiedliśmy z Lisą w barze pod wyciągiem. Zaskoczeniem było usłyszeć, że Elbrus zdobyła już przeszło 70 razy. Lisa pochodzi z Niemiec, ale od 15 lat mieszka na Kaukazie i razem z mężem zdobywają sobie okoliczne szczyty. Cały dzień na podejście tylko po to aby zaliczyć jeden zjazd. Opowiadała też o swoim dwutygodniowym podejściu na Pik Lenina, góry położonej na granicy Tadżykistanu i Kirgistanu o wysokości 7134m. A kondycję ma taką, że gdy my zdychaliśmy przy podejściu ona tylko wesołym głosem "What's up guys?" ;)

Wjazd ratrakiem do Priuta 11

Uroki Kabardyno-Bałkarii

    Zjechaliśmy prosto do naszego ulubionego baru gdzie pracowała Fatima - urzekająca Kabardyno-Bałkarska dziewuszka ;)). Tego dnia ostro tam zabalowaliśmy. Rodzinka Fatimy wraz ze wszystkimi ciociami nas wkręciły do zabawy, a na koniec przed wyjściem jeszcze gospodarz nam polał po kielonie i dał kawałek zawiniętego naleśnika oraz cytrynkę do

Skałki na górnej stacji Czegiet

    Co było do przewidzenia, następnego dnia nieco zaspaliśmy, więc zdecydowaliśmy uderzyć na Czeget, bo tam na ogół są mniejsze kolejki. Udało się trochę pojeździć. Zaskakujący był zasięg naszych walkie-talkie, mogliśmy dogadać się z Sebą, który był akurat na odległym o dobre kilkanaście kilometrów Elbrusie. Po zamknięciu wyciągów chcieliśmy trochę pomęczyć naszą hopę, ale po zaledwie kilku skokach przyczepił się do nas jakiś koleś od wyciągów, mówiąc że jest ostatni i wszyscy musimy zjechać przed nim. Trochę lipa, ale nie dało się nic z tym zrobić, uparcie przez dwadzieścia minut powtarzał to samo.

Przejazd we mgle

Beczki po paliwie rakietowym, 3800m

    W poniedziałek, przedostatni dzień jazdy zdecydowaliśmy się jeszcze raz wynająć przewodnika. Tym razem była to Svetlana polecona przez Lisę. Jako że zabrało się z nami jeszcze parę osób, pojechał też z nami jej mąż. Głównym problemem był dojazd do miejsca gdzie się umówiliśmy, gdyż akurat wypadło jakieś rosyjskie święto i wszędzie były gigantyczne kolejki. Trwało to może z dwie godziny i takie też mieliśmy opóźnienie. Spotkaliśmy się w barze na 3500m. Tak jak ostatnio, dostaliśmy sprzęt antylawinowy no i w drogę. Poza nami i przewodnikami było jeszcze kilka osób. Rosjanka i Francuz, proriderzy oraz jeden zawodowy fotograf Jerome Wilm, który kiedyś jeździł dla A-Snowboards, a teraz współpracuje z Nike i trzaska im fotki jeżdżąc po Świecie. Dobry klimat do nowych inspiracji ;)). No to jedziemy. Podejście do zjazdu to tylko 10 minut od górnej stacji wyciągu na 3800m. Nic nie widać, tylko śnieg i niebo, granica między którymi w połączeniu z dużą mgłą praktycznie była niewidzialna. Dziwny zjazd, momentami nie można było określić czy ktoś znajduje się niżej czy wyżej - nietypowy efekt. Błędnik na prawdę ostro zawodził. Każdy co chwilę się gdzieś wywracał, bo przykładowo coś co zdawało się być uskokiem, w rzeczywistości było podjazdem i tak na zmianę. Łatwo było się zakopać w śniegu, a trudno określić kąt nachylenia zjazdu. Jadąc można odnieść wrażenie że się stoi i kolejna gleba. Nie sądziłem, że aż do tego stopnia :). Zjazd był podzielony na dwie części. Ta druga była bardzo techniczna, ale za to malownicza. Przejazd przez urwisko, skały z obu stron, po lewej stronie potok górski i szeroka na dwa metry ścieżka którą trzeba zjechać. Klimat jak w baśni braci Grimm - majestatycznie z wielką niewiadomą, co będzie dalej. Uroku dodawały masywne skały, które sprawiały wrażenie, że w każdej chwili jakiś kawałek może się odłupać. Niestety miejscami trzeba było się odpiąć i przejść kilkadziesiąt metrów po kamulcach w strumyku uważając na zapadający się śnieg. Ciekawe doznanie, ale bardziej można to potraktować jako jednorazowe zjawisko :). Wieczorem kolejna impreza na której spotkaliśmy naszą ekipę ze zjazdu, szkoda że to ostatni dzień, bo można by jeszcze długo imprezować w podobnym klimacie. Super ludzie i tysiące tematów do rozmowy.

24h w pociągu do Moskwy

    Trudno uwierzyć, że to już nasz ostatni dzień. Mamy zamówiony transport do Mineralnych Wód na popołudnie, można chociaż te pół dnia pośmigać. Na pożegnanie spadło nam w nocy kolejne pół metra śniegu, chyba po to, abyśmy dobrze zapamiętali Kaukaz :). Jeździło się idealnie nawet na trasie, a zjazdy pod wyciągiem i poza trasami to już bajka, każdorazowo nowy ślad. Pożegnaliśmy się z naszymi znajomymi z Polski i wyruszyliśmy na ostatni zjazd, azymut na wioskę Czegiet wymierzony na oko, ale w razie czego Perełka miał GPS'a. Trasa prawie że porównywalna do przejazdu z Lisą parę dni temu. Cały czas idealny śnieżek, nachylenie stoku w sam raz i do tego gdzieniegdzie przeszkody terenowe, w postaci kamulców, a w niższych partiach odkryte powierzchnie z trawą. Na dole co prawda śnieg zrobił się już dość mokry, ale była wystarczająca ilość, aby zjechać prawie do końca, jedynie ostatnie paręset metrów trzeba było podejść. Piękny zjazd, idealny na zakończenie sezonu.

    Dalsza część dnia była mniej przyjemna - musieliśmy wysprzątać całą chatę, bo babuszka zaczynała się niecierpliwić ;). W cztery osoby poszło w miarę sprawnie i akurat na sam czas byliśmy gotowi do podróży powrotnej przez Moskwę. W Mineralnych Wodach mieliśmy trochę czasu na mały posiłek, kupiliśmy jakieś placki i jajko za śmieszne pieniądze, a także browarki na podróż - tym razem będzie to dość długi odcinek. Na szczęście w płackarcie, czyli wagonie bez przedziałów z miejscami sypialnymi.

Katedra Św. Bazylego

"Ja żył w Moskwu"

    Dotarliśmy do Moskwy, na peronie zgarnia nas przedstawiciel hostelu Godzilla. Dobra opcja z tym pick-up, bo gdybyśmy mieli sami tam trafić po ciemku z bagażami trwałoby to pewnie parę godzin. Znaczne ułatwienie, gdy przyjeżdżamy i wyjeżdżamy z dwóch różnych dworców (jest ich sporo w Moskwie i każdy odpowiedzialny za połączenia w inna stronę Świata).  Docieramy do hostelu. Lokalizację mamy nie najgorszą, jesteśmy jakieś 20 minut na pieszo od centrum. Na miejscu spoko klimacik, kilka osób z jakiejś szkoły z Niemiec zwiedzających Moskwę,. trochę globtroterów - młodzi i przyjaźni ludzie. Nie tracąc czasu pierwszą rzeczą o jaką się spytaliśmy były kluby nocne. Obsługa Hostelu poleciła nam impreze "Propaganda". Zdecydowaliśmy się iść na pieszo, podobno nie aż tak daleko. Perełka z przyzwyczajenia wziął GPS'a, który i tak do niczego się nie przydał bo coś nad Moskwą nie chciało mu uchwycić satelity :)). Tak więc sobie szliśmy przez miasto, po drodze mijając dziesiątki Mercedesów S600 i innych tego typu aut. Rekord należy do nieźle wylansowanego klubiku, przed

Muzeum Historyczne na Placu Czerwonym

    Następnego dnia rozpoczęliśmy zwiedzanie stolicy. Na dobry początek przejażdżka metrem, tym razem nie zjeżdżaliśmy po poręczy :). Moskiewskie metro słynie z tego, że linie przebiegają głęboko pod ziemią i jest skrupulatnie wykończone - niektóre stacje robią wrażenie. Warto dodać, że w godzinach szczytu co kilkadziesiąt sekund podjeżdża kilkanaście wagoników i mimo tego, cały czas jest tłok. Jednorazowy przejazd kosztuje 17 rubli, ale nam udało się raz wręczyć łapówkę i wsiedliśmy za dyszkę. Jeszcze z przyzwyczajenia po wyciągach :). Na dworcu okazało się, że nie ma już biletów na wieczorny pociąg następnego dnia i musimy jechać porannym. Dodatkowa motywacja, aby zobaczyć jak najwięcej jednego dnia. Zaczęliśmy od Placu Czerwonego i Katedry Św. Bazylego. Oczekiwaliśmy, że plac będzie nieco większy, ale jak dobrze na to spojrzeć, to wejdzie tam parę czołgów i trochę wojska ;). Katedra wraz z przyległymi do Placu budynkami robi za to bardzo dobre wrażenie. Spacerkiem, zahaczając o McDonald's przeszliśmy w okolice Kremlu. Park, trawniki, fontanny i statuetki bardzo zadbane, widać że władze starają się o dobry wizerunek centrum stolicy :).

Widok na Kreml i dwie katedry

    Idąc dalej przechodzimy przez jedno z najbardziej ruchliwych skrzyżowań jakie widziałem. Miało łącznie 14 pasów, a przebiegnięcie przez nie gdy ruszają samochody to już hardcore ;). Dotarliśmy do Cerkwi Chrystusa Zbawiciela, a stamtąd na most, z którego elegancko widać cały Kreml oraz kilka innych interesujących zabytków. Następne miejsce które odwiedzamy to rekreacyjny park w Moskwie, położony z dala od centrum, bardzo rozległy. Tutaj znajdziemy wszystko, zarówno dużo rozrywki - wesołe miasteczka, stragany, gokarty, a także dziwne przykłady socjalistycznej architektury - pozłacane figurki, przeróżne fontanny, budynki z logiem sierpa i młota czy jakąś stojącą pionowo rakietę kosmiczną z lat 60-tych. Dla każdego coś ciekawego. Dla nas cały ten kompleks to idealne miejsce na relaks i wypicie piwka. Druga część wieczoru to impreza w hostelu, graliśmy z Niemcami w karty, a efekcie trochę późno wyruszyliśmy na miasto. Może to dziwne, ale lekko po drugiej w czwartek ciężko było znaleźć jakąkolwiek imprezę. Skończyło się na nocnej przechadzce po mieście. Wszystkie lokale, kasyna i kluby na maxa oświetlone ale niestety większość pozamykana, a tylko nieliczne otwarte-puste. To nas utwierdziło w przekonaniu, że nie ma to jak imprezy w klubie "Czegiet" na Kaukazie :).

    Następnego dnia wracamy pociągiem do Warszawy przez Białoruś. Lepiej gdyby był to pociąg z powrotem na Kaukaz. Nie było żadnych problemów z tranzytem, ale i tak nie odważyliśmy się na spacer po Mińsku, chociaż samo miasto z pociągu wyglądało nienajgorzej. Dostaliśmy na granicy kolejny losowy formularz do wypełnienia, gdzie w większości pytań strzelaliśmy, ale przeszło na patencie. Dobijamy do Wawy, spijamy pożegnalne piwko i rozjeżdżamy się w swoje strony. Ciężko uwierzyć że wyjazd odbył się na prawdę, a jeszcze trudniej pogodzić się z faktem, że dobiegł końca i następna okazja na dechę nie prędko. Jeśli tylko znajdą się chętni i będą siły to jedziemy ponownie :)

Parę ciekawostek:

Babuszkowy kiosk

• Dziewczyna poznana w pociągu powiedziała nam, że pochodzi z okolic Moskwy. -"A skąd dokładniej?" -"400km pod Moskwą".  To dość dziwne, ale prawie każdy Rosjanin spytany o to samo powie, że jest z Moskwy :)
• Wbrew chodzącym obiegowym opiniom na temat babuszek, są one obecne na większości tras kolejowych, także w Rosji. Można dostać wszystko, od ryb przez piwo do pierogów i drożdżówek.
• Podróż ze Szczecina do Terskola trwała ponad 75 godzin, łącznie spędziliśmy 6 dni w pociągu
• W pociągu bez problemu można kupić piwo, produkty spożywcze czy też mocniejszy alkohol (ale u babuszek taniej)
• Pasące się krowy i kozy, czy nawet konie pomiędzy ruinami budynków bezpośrednio przy drodze to normalka
• Najlepsze zupy to Borsz i Solanka, bardzo nietypowy i intensywny smak, występują w różnych odmianach.
• Picie piwa jest w pełni normalną rzeczą i można to robić gdzie się podoba (z wyjątkiem dworców kolejowych)
• Warto poeksperymentować ze wszystkimi lokalnymi potrawami, są bardzo oryginalne i przede wszystkim smaczne np. Chicziny z Mjasom (coś jakby wielki pieróg z mięsem),
• Rosjanie są bardzo gościnni i towarzyscy, łatwo zawiera się nowe znajomości i poznaje interesujących ludzi
• Dając łapówkę zamiast biletu nie trzeba mieć odliczonej kwoty. Gdy damy 1000 i powiemy "za dwóch" otrzymamy 900 rubli reszty
• Babuszka poinstruowała nas aby w mieszkaniu wrzucać papier toaletowy do kosza stojącego obok kibla :)
• Kuba, nasz narciarz, czyli jak to określił Bartaz "Perełka wyjazdu", tańcząc z ciocią kelnerki spytał "Gdzie jest toaleta?"

Kilka informacji

Waluta lokalna: 1 RUB = 1 Rubel = 100 kopiejek
Termin wyjazdu:  20 kwiecień - 5 maj 2007
Czas trwania: 16 dni
Całkowity koszt wyjazdu: ok. 2600 zł

Dolar to druga waluta w Rosji (kto wie czy nie pierwsza). Większość kantorów ma bardzo korzystny kurs wymiany, z bardzo małym spreadem rzędu 25.20-25.45. Warto więc wziąć dolce :)

Trasa naszego przejazdu

Kurs waluty (maj 2007)

1 RUB = 0.11 PLN
1 USD = 25 RUB
1 PLN = 9 RUB
 

Przykładowe ceny:

Transport i noclegi
Bilet sypialny na trasie Przemyśl - Kijów 160 zł
Bilet na trasie Kijów - Harkov 56 UAH (ok. 33 zł)
Bilet płackarta na trasie Mineralne Wodi - Moskwa 1523 RUB
Przejazd z Mineralnych Wód do Terskola $100 za 4 osoby
Nocleg w mieszkaniu wynajętym od babuszki 300 RUB / os / noc
Taxi między Azau, Tersol i Czegiet: flat-rate 100 RUB
Nocleg w hostelu Godzilla w Moskwie $25 ~ 725 RUB / os
Pick-up z dworca w Moskwie 200 RUB / os

Usługi i atrakcje
Wjazd wyciągiem 80 RUB (lub 50 RUB łapówka)
Karnet całodzienny na wyciąg 450 RUB
Wjazd ratrakiem do PRIUT 11 na wysokość 4100m 400 RUB
Wynajęcie przewodnika na cały dzień, w cenie pipsy i łopaty 1000 RUB / os
Bilard w "Czegiecie" (1h) 200 RUB
Gokarty w Moskwie 250 RUB

Jedzenie i napoje
Pasztet w sklepie 30 RUB
Cola 0.33 w sklepie 12 RUB
Piwo w sklepie 18-25 RUB
Piwo w kafejkach i restauracjach koło stoku 30 RUB
Piwo na imprezie w hotelu "Czegiet"  40 RUB
Małe piwo na imprezie w Moskwie 50 RUB
Barani szaszłyk 120 RUB
Zupa Soljanka, Barszcz 70 RUB
Flaszka 0.5 z cytrynką i cukrem na imprezie 220 RUB
Pierożki z mięsem (tłuste, bardzo dobre ciasto) 40 RUB
Placek w Mineralnych Wodach na dworcu 8 RUB

Zapraszam także do obejrzenia fotek dostępnych w dziale foto

Komentarze (9)

Dodaj komentarz:
Aby dodać swój komentarz wypełnij poniższe pola
Name:
Comment:
Code:*